Inzichten

Zo binnen, zo buiten

Wat als de mensen die je ontmoet je iets laten zien over jezelf?

Ik kijk naar het leven als een spiegel. Niet alleen naar wat er gebeurt, maar ook naar wat mensen in mij aanraken. Wat me raakt, wat me verwondert, wat weerstand oproept of wat ik moeilijk onder woorden kan brengen.

In de ontmoeting met de ander ontmoet ik ook mezelf.

Ik kijk niet alleen naar wie de ander is, maar ook naar wat die ontmoeting mij laat zien. Over hoe ik denk, wat ik geloof, wat in mij leeft en wat ik misschien nog niet eerder heb gezien.

Zo binnen, zo buiten…

Voor mij gaat dat verder dan begrijpen waarom iets gebeurt. Het is een manier van kijken waarbij de grens tussen mezelf en de ander minder absoluut wordt. Wat ik in de ander herken, raakt ook aan mezelf. We lijken misschien twee afzonderlijke mensen, maar in onze ontmoeting ontdek ik telkens opnieuw iets over het leven en over mezelf.

Dat vraagt geen oordeel, geen analyse en geen poging om iets te veranderen. Alleen de bereidheid om werkelijk te kijken.

Soms laat een ontmoeting me iets zien wat ik liever niet zie. Soms brengt iemand woorden onder mijn aandacht die iets in mij wakker maken. En soms herken ik in een ander iets wat ik zelf nog niet helemaal kon verwoorden.

Het leven blijft me op die manier uitnodigen om anders te kijken. Niet om mezelf voortdurend te verbeteren, maar om steeds meer te herkennen wat er in mij leeft.

Daar gebeurt iets bijzonders…

Wanneer ik de ander niet langer alleen bekijk vanuit wat ik van hem of haar vind, maar ook vanuit wat onze ontmoeting mij laat zien, verandert mijn kijk op die ander én op mezelf.

En zo wordt het leven zelf een spiegel. Geen spiegel die me vertelt wie ik moet zijn, maar een spiegel waarin ik mezelf steeds opnieuw kan herkennen.

Zo binnen, zo buiten.

Zo kijk ik naar het leven.

En jij… wat laten de mensen die je ontmoet jou zien over jezelf?