Reflectie

Thuiskomen bij jezelf, midden in de wereld

 

Thuiskomen bij jezelf is misschien wel ontdekken dat je helemaal jezelf mag zijn, waar je ook bent en wie je ook ontmoet. Hoe fijn is het om mensen te vinden bij wie je herkenning voelt, die je begrijpen en met wie je vanuit eenzelfde bewustzijn naar het leven kijkt. Tegelijk ligt er zoveel moois in de ontmoetingen met mensen die anders denken, voelen en kijken. Jezelf steeds meer toelaten, trouw blijven aan wat in jou leeft en met een open hart deelnemen aan de wereld. Daar gaat deze ontdekking voor mij over.

Ik heb lang gedacht dat ik op zoek moest naar mensen bij wie ik mezelf kon zijn. Mensen die mijn taal spraken, mijn kijk op het leven begrepen en dezelfde waarden deelden. Wanneer je mensen ontmoet die bewust in het leven staan, vanuit hun hart kijken en elkaar zonder oordeel kunnen ontmoeten, voelt dat bijzonder fijn. Je begrijpt elkaar, herkent iets in elkaar en er ontstaat een vanzelfsprekende verbondenheid. Je hoeft weinig uit te leggen. Je mag gewoon zijn wie je bent. Ik vertoef nog altijd graag in die verbindingen. Ze geven herkenning, inspiratie en een gevoel van thuiskomen.

Door mijn eigen innerlijke reis ben ik anders naar het leven gaan kijken. Ik werd me bewuster van mijn gedachten, overtuigingen, gevoelens en de manier waarop ik naar anderen kijk. Ik ontdekte hoeveel ruimte er ontstaat wanneer je minder vanuit oordeel leeft en meer vanuit je hart. Dat heeft mijn kijk op verbinding veranderd. Want ook tussen gelijkgestemden zijn er verschillen. Iedereen heeft zijn eigen weg, zijn eigen inzichten en zijn eigen groeiproces. Niet iedereen kijkt vanuit hetzelfde bewustzijn, ook al deel je veel met elkaar.

En dat geldt zeker ook daarbuiten. In onze familie, bij vrienden, op het werk en in de wereld waarin we dagelijks bewegen, komen we mensen tegen met een heel andere kijk op het leven. Soms botsen overtuigingen, worden woorden uitgesproken die raken of voel je het oordeel van een ander. Dat kan best binnenkomen. Het kan je doen twijfelen, je terughoudend maken of het gevoel geven dat je ergens niet helemaal jezelf kunt zijn. Juist daar valt voor mij iets te ontdekken. Niemand hoeft mij toestemming te geven om mezelf te zijn. Toch heb ik lange tijd onbewust gewacht op een omgeving waarin ik me helemaal veilig en begrepen voelde. Het oordeel van een ander kon me behoorlijk raken. En misschien ligt daar wel een belangrijke uitnodiging: leren bij mezelf te blijven, ook wanneer de ander anders denkt, voelt of kijkt.

Ik begrijp heel goed dat mensen graag hun eigen kring opzoeken. Find your circle, lees je weleens. Mensen zoeken verbinding met anderen bij wie ze herkenning vinden, die hun kijk op het leven delen en bij wie ze zich begrepen voelen. Hoe fijn is het om mensen te ontmoeten met wie je op dezelfde golflengte zit, bij wie je jezelf kunt zijn en met wie je vanuit eenzelfde bewustzijn naar het leven kijkt. Ik vertoef daar zelf ook graag. Tegelijk besef ik steeds meer dat het leven zich niet alleen binnen die vertrouwde kring afspeelt. We maken deel uit van een groter geheel, waarin zoveel verschillende mensen, gedachten, overtuigingen en manieren van leven naast elkaar bestaan. Ook onze familie, vrienden, buren en de mensen die toevallig ons pad kruisen, maken deel uit van dat leven. Misschien ligt daar voor mij wel een mooie uitnodiging: om vanuit mijn eigenheid en innerlijke kracht open te blijven staan voor al die ontmoetingen. Zonder mezelf te verliezen, zonder de ander te willen veranderen en met ruimte voor ieders eigenheid. Want ook wanneer we verschillend naar het leven kijken, kunnen we elkaar ontmoeten in begrip, respect en verbondenheid.

Ik begin steeds meer te ontdekken dat de kracht niet ligt in het veranderen van de ander of in het zoeken naar een wereld waarin iedereen op dezelfde manier kijkt. De kracht ligt in jezelf. In jezelf meenemen, voor jezelf gaan staan en trouw blijven aan wat in jou leeft. Ook wanneer je omgeving daar anders naar kijkt. Het oordeel van een ander kan een spiegel zijn, een uitnodiging om te onderzoeken wat het in jezelf raakt. Wanneer je steeds meer vanuit je hart leeft en jezelf niet langer afhankelijk maakt van de bevestiging van buitenaf, krijgt dat oordeel minder vat op je. Je hoeft er niet tegen te vechten en je hoeft je er evenmin voor terug te trekken.

Ik probeer steeds vaker even stil te staan bij wat zich aandient en mezelf de vraag te stellen: Wat zou liefde doen? Dat betekent voor mij ook de ander zijn eigenheid gunnen. Niet alles begrijpen, niet alles goedkeuren, maar wel ruimte laten voor ieders eigen weg. De ander hoeft niet te worden zoals ik en ik hoef niet te worden zoals de ander. Thuiskomen bij jezelf is voor mij steeds meer dat gevoel: helemaal jezelf mogen zijn, waar je ook bent en wie je ook ontmoet. Dat vraagt soms moed. De moed om je eigen stem te laten horen, je niet te verschuilen en jezelf niet kleiner te maken wanneer iemand anders je niet begrijpt. En tegelijk open te blijven staan voor de ander.

Ik hoef niet weg van de wereld om dichter bij mezelf te komen. Ik mag mezelf meenemen, midden in die wereld. En van daaruit deelnemen aan het leven.