Reflectie

Wie ben ik wanneer ik niets hoef te doen

 

We zijn vaak zo druk met het leven dat we nauwelijks stilstaan bij hoe we het eigenlijk beleven. We werken, zorgen, helpen, regelen en proberen alles in goede banen te leiden. We hebben verantwoordelijkheden, plannen en verwachtingen. En voor we het beseffen, zijn we vooral bezig met wat er allemaal moet gebeuren. Ik heb dat zelf ook jarenlang zo gedaan. Er was altijd wel iets om mee bezig te zijn. Werk, gezin, sport, verantwoordelijkheden… het leven had zijn ritme en ik ging erin mee.

Maar soms loopt het leven anders dan verwacht. Je verliest je werk, kiest een andere richting of merkt dat je moe, uitgeblust of gewoon op bent. Wat vroeger vanzelfsprekend was, voelt anders aan. Je begint je af te vragen of je nog wel verder wilt op dezelfde manier. Ook bij mij kwam er een moment waarop mijn vertrouwde leven veranderde. Ik sloot een hoofdstuk af en kwam in een periode terecht waarin er meer ruimte ontstond. Ruimte die ik vroeger nauwelijks kende.

En dan valt er iets stil. Wat eerst vanzelfsprekend was, is er niet meer. De vertrouwde structuur verdwijnt en je dagen krijgen een andere invulling. Soms kies je daar zelf voor, soms brengt het leven je ertoe. Die ruimte kan best onwennig zijn. Je bent het gewend om bezig te zijn, om ergens naartoe te werken en om je dagen in te vullen. Wanneer dat wegvalt, kom je jezelf misschien op een andere manier tegen.

Ik begon me af te vragen: wie ben ik eigenlijk wanneer ik niets hoef te doen? Wanneer ik niet voortdurend bezig ben, iets moet bereiken of ergens naartoe werk? Die vraag bracht me bij mezelf. Bij wat me werkelijk raakt, waar ik naar verlang en wat er in mij leeft. Dingen waar je in de drukte van alledag gemakkelijk aan voorbijgaat. Want wat gebeurt er wanneer je niet langer alleen bezig bent met je leven, maar er ook eens bij stilstaat?

Je begint andere vragen te stellen. Wat wil ik eigenlijk? Wat past nog bij mij? Waar word ik werkelijk door geraakt? En hoeveel van wat ik doe, komt voort uit wat ik zelf verlang, en hoeveel doe ik omdat het nu eenmaal zo hoort of van mij verwacht wordt? Soms ontdek je dingen die je voordien niet zag. Je herkent patronen, ziet wat je altijd vanzelfsprekend vond en begint te begrijpen waarom bepaalde dingen niet meer bij je passen. Misschien merk je ook hoeveel je jezelf onderweg bent voorbijgelopen. Hoe je zo vaak hebt gekeken naar wat er nodig was, dat je nauwelijks nog stilstond bij wat jij zelf nodig had.

Dat kan confronterend zijn, maar tegelijk opent het nieuwe mogelijkheden. Je leert jezelf op een andere manier kennen. Je ontdekt verlangens waar je weinig aandacht aan gaf en kanten van jezelf die lang op de achtergrond bleven. Ook ik ontdek steeds meer hoeveel er zichtbaar wordt wanneer ik mezelf de tijd geef. Ik mag onderzoeken wat me boeit, voelen waar ik naartoe word getrokken en ervaren wat er gebeurt wanneer ik niet alles vooraf probeer vast te leggen.

Stilaan kan er iets nieuws ontstaan. Een andere kijk op het leven. Een verlangen dat je eerder niet kon benoemen. Een richting die voortkomt uit wat je zelf begint te voelen, in plaats van uit wat hoort of verwacht wordt. Je weet misschien nog niet precies waar die richting je naartoe brengt. Toch merk je dat er iets in beweging komt. Je staat meer open voor wat zich aandient en ontdekt onderweg mogelijkheden die je eerder niet zag.

Misschien hoef je het leven niet altijd zelf vorm te geven. Je mag soms ook luisteren naar wat het je laat zien. Want wanneer je vertraagt, merk je soms pas wat er al die tijd aanwezig was. Een ander inzicht. Een nieuwe belangstelling. Een verlangen dat opnieuw tot leven komt. En zo kan een periode waarin je dacht stil te staan, juist het begin worden van iets nieuws.

Voor mij betekent dat dat ik mezelf niet voortdurend een nieuwe opdracht hoef te geven. Ik mag tijd nemen, ontdekken en voelen wat bij mij past. Er hoeft niet meteen iets uit voort te komen. Dat is wennen wanneer je gewend bent om bezig te zijn en ergens naartoe te werken. Toch merk ik hoeveel ruimte er ontstaat wanneer ik niet vooraf hoef te weten hoe het verder moet.

Wie ben ik wanneer ik niets hoef te doen?

Misschien ontdek je dat juist wanneer je even halt houdt. Wanneer er ruimte komt om te voelen, te kijken en te luisteren. Wanneer je nieuwsgierig wordt naar wat er in jou leeft en jezelf toestaat om nog niet alle antwoorden te kennen. Je hoeft daarvoor niet alles achter je te laten. Soms begint het gewoon met even halt te houden en anders te leren kijken.

En wie weet… brengt die ruimte je op een plek waar je vanuit de drukte van alledag nooit was gekomen.