Reflectie

Wanneer spontaniteit opnieuw een project wordt

 

Soms ontstaat er iets heel spontaan. Een ervaring raakt me, een idee komt in me op of ik voel de behoefte om iets te delen. Zonder plan, zonder dat ik weet waar het naartoe gaat. Gewoon omdat het op dat moment goed voelt. Dat herken ik ook bij mezelf. Er ontstaat iets waar ik enthousiast over ben. Ik begin mogelijkheden te zien, denk na over hoe ik het vorm kan geven en voor ik het weet, ben ik alweer aan het plannen en organiseren.

En dan gebeurt er iets… Wat begon vanuit spontaniteit, wordt opnieuw een project. Het moet vorm krijgen, een richting hebben en liefst ook ergens naartoe leiden. De vrijheid waarmee het begon, maakt stilaan plaats voor verwachtingen. Ik begin na te denken over hoe het moet, wat het kan opleveren en wat ik ermee wil bereiken. En plots merk ik dat ik niet meer gewoon aan het ontdekken ben, maar ergens naartoe probeer te werken.

Dat zette me aan het denken. Hoe gemakkelijk gebeurt het dat iets waar we eerst gewoon zin in hadden, stilaan iets wordt wat we moeten doen? Dat we er een doel aan verbinden, er werk van maken en onszelf verwachtingen opleggen? Ik herken het niet alleen in mijn eigen ervaringen. Misschien herken jij het ook in een nieuwe hobby, een idee dat je wilt uitwerken of iets waar je enthousiast over bent. Hoe snel krijgt het een plaats op je lijstje van dingen die nog moeten gebeuren?

Het is bijzonder hoe gemakkelijk we dat doen. We willen iets wat ons boeit graag vorm geven, er iets mee bereiken of er iets waardevols van maken. En daar is op zich niets mis mee. Het kan fijn zijn om iets uit te werken, plannen te maken en te zien hoe iets groeit. Maar ergens onderweg kan er iets veranderen. Het plezier waarmee we begonnen, raakt op de achtergrond. We zijn vooral bezig met wat we ermee willen doen en waar het naartoe moet.

Ik stel mezelf dan de vraag: wat als iets gewoon even mag zijn? Wat als ik iets mag uitproberen zonder te weten waar het eindigt? Als ik ergens enthousiast over mag zijn zonder dat ik er meteen iets mee hoef te doen? Dat voelt als een andere manier van kijken. Ik hoef niet alles wat in me opkomt vast te leggen, uit te werken of waar te maken. Ik mag iets ontdekken, ermee spelen en voelen wat het me brengt. En als mijn interesse weer verdwijnt, mag ik het ook loslaten.

Er hoeft geen resultaat te zijn om iets waardevols te laten zijn.

Misschien zit daar wel een patroon dat we vaak over het hoofd zien. We zijn zo gewend om bezig te zijn, iets op te bouwen en ergens naartoe te werken, dat we soms vergeten hoe het voelt om iets gewoon te laten ontstaan. Ik merk hoe bevrijdend het kan zijn om mezelf daar wat meer ruimte in te geven. Om te voelen waar ik zin in heb, zonder meteen te bedenken wat ik ermee moet doen. Ook hier valt er voor mij iets te ontdekken. Hoe snel ik van iets wat vanzelf ontstaat, opnieuw een verwachting maak. En hoe fijn het is wanneer ik dat opmerk en weer even kan terugkeren naar het moment zelf.

Niet alles wat in ons opkomt, hoeft iets te worden.

Sommige dingen mogen groeien. Andere mogen weer verdwijnen. En soms is het gewoon fijn om ergens mee bezig te zijn, zonder dat het ergens toe hoeft te leiden. Dat vraagt misschien wat oefening. We zijn immers zo gewend om vooruit te kijken en na te denken over wat iets ons kan brengen. Maar wat als we af en toe eens wat minder vooruitkijken? Wat als we ruimte laten voor wat zich vanzelf aandient, zonder het meteen een bestemming te geven?

Voor mij zit daar iets moois in. De vrijheid om te ontdekken, om mijn eigen beweging te volgen en om onderweg te mogen veranderen. En wie weet… hoeveel ruimte er dan opnieuw ontstaat voor spontaniteit.