Reflectie

Zo binnen, zo buiten

 

Wat als de mensen die je ontmoet je iets laten zien over jezelf?

Ik kijk naar het leven als een spiegel. Ik kijk naar wat er gebeurt, maar ook naar wat mensen in mij aanraken. Wat me raakt, wat me verwondert, wat weerstand oproept of wat ik moeilijk onder woorden kan brengen. In de ontmoeting met de ander ontmoet ik ook mezelf.

Ik kijk naar wie de ander is en tegelijk naar wat die ontmoeting mij laat zien. Over hoe ik denk, wat ik geloof, wat in mij leeft en wat ik misschien nog niet eerder heb gezien. Zo binnen, zo buiten…

Voor mij gaat deze manier van kijken verder dan begrijpen waarom iets gebeurt. Ik voel hoe de grens tussen mezelf en de ander daardoor minder absoluut wordt. Wat ik in de ander herken, raakt ook aan mezelf. We lijken misschien twee afzonderlijke mensen, maar in onze ontmoeting ontdek ik telkens opnieuw iets over het leven en over mezelf.

Het begint bij de bereidheid om werkelijk te kijken en open te staan voor wat zich laat zien. Soms laat een ontmoeting me iets zien wat ik liever niet zie. Soms brengen de woorden van iemand iets in mij tot leven. En soms herken ik in een ander iets wat ik zelf nog niet helemaal kon verwoorden. Het leven blijft me op die manier uitnodigen om anders te kijken. Ik ontdek steeds meer over wat er in mij leeft en hoe dat mijn kijk op de wereld en de mensen om me heen beïnvloedt.

Daar gebeurt iets bijzonders… Wanneer ik de ander ook bekijk vanuit wat onze ontmoeting mij laat zien, verandert mijn kijk op die ander en op mezelf. En zo wordt het leven zelf een spiegel. Een spiegel waarin ik mezelf steeds opnieuw kan herkennen en ontdekken.

Zo binnen, zo buiten.
Zo kijk ik naar het leven.

En jij… wat laten de mensen die je ontmoet jou zien over jezelf?